Wat overblijft als AI het routinewerk overneemt
In ondersteunende en administratieve functies verandert het werk sneller dan in bijna elk ander vakgebied. Dat is geen reden tot paniek, maar wel een reden om niet af te wachten.
De ruimte die meetelt
De Japanse ontwerptraditie kent het begrip ma: de tussenruimte die zelf betekenis draagt. Niet de leegte die overblijft nadat je klaar bent, maar een interval dat je bewust plaatst — in een tuin, in een gesprek, op een pagina. Wat je weglaat bepaalt wat het overgeblevene waard is.
Daarnaast staat wabi-sabi: schoonheid in het onaffe, het eenvoudige en het verweerde. En shibui: terughoudende elegantie die zich niet meteen laat zien. Samen leverden die begrippen een ontwerptraditie op waarin asymmetrie de voorkeur krijgt boven symmetrie, en materiaal boven decoratie.
Die traditie is het Westen tweemaal binnengekomen. Eind negentiende eeuw als japonisme, toen Japanse houtsneden het werk van Van Gogh, Whistler en de art nouveau opnieuw vormgaven. En in de twintigste eeuw via ontwerpers als Isamu Noguchi en Kenya Hara, wiens werk voor Muji het idee vertaalde naar alledaagse producten: geen merk op de verpakking, geen kleur die je niet nodig hebt.
Waarom dat hier van toepassing is
Als AI het samenvatten, herschrijven en ordenen sneller doet, ontstaat er ruimte. De vraag is niet of die ruimte er komt, maar wat jij ermee doet: het oordeel, het overzicht, de afweging wat wel en niet naar buiten mag. Dat is precies het deel van het werk dat niet te automatiseren is.
“De docent houdt de groep er goed bij en maakt het interactief.”
